Bırakmak Üzerine: Psikanalitik Bir Sessizlik

“Bırakmak, vazgeçmek değil; teslim olmaktır.”

— Ayça Baysal Özbatır

Bazen tutunduğumuz şeyler, artık bize iyi gelmese de tanıdık oldukları için elimizden bırakamadıklarımızdır.

Oysa psikanalitik süreçte bırakmak, bir kayıp değil, bir alan açmadır.

Kontrol etmeyi, çözmeyi, anlamlandırmayı bir anlığına bırakmak;

egonun “bilmek” ısrarını gevşetmek demektir.

Bu yüzden bırakmak pasif bir eylem değil, olgun bir kabulleniştir.

İnsanın, kendi iç karmaşasına “artık müdahale etmiyorum” diyebilmesi,

ruhsal olarak büyümenin en sessiz göstergelerinden biridir.

Tıpkı bir analizde, bazen sessizliğin kelimelerden çok şey anlatması gibi.

Belki de bugün, yalnızca şunu fark etmek yeterlidir:

Bazı şeyleri çözmeden de iyi hissedebilirim. Bazen bazı şeyler için çözümsüz kalabilirim. Belki de öylece kalmaları gerekiyordur. diyebilmektir.